Η θρησκευτική λατρεία των ζακυνθινών έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα. Οι θεοί του Ολύμπου λατρεύονται στο νησί. Εξαιρετικά λατρεύεται η θεά Άρτεμης, Αφροδίτη και ο Βάκχος. Αργότερα μετά την εξαφάνιση της αρχαίας ελληνικής θρησκείας οι ζακυνθινοί ασπάζονται τον χριστιανισμό. Ο χριστιανισμός διαδόθηκε στο νησί το 34 μ.Χ από την Μαρία την Μαγδαληνή που αποβιβάστηκε στο νησί καθώς πήγαινε στην Ρώμη. Προς τιμήν της ονομάστηκε ένα ορεινό χωριό του νησιού Μαριές.
Κάποια άλλη παράδοση μιλάει για την Αγία Βεατρίκη, αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν περαιτέρω στοιχεία που να επιβεβαιώνουν αυτήν την μαρτυρία. Η Ζάκυνθος κοντά στη Δύση και μάλιστα κάτω από την κατοχή της Βενετίας δέχθηκε πιέσεις να προσχωρήσει στην παπική εκκλησία, αυτό όμως δεν το πέτυχε το Βατικανό. Η θρησκευτική λατρεία συνδέθηκε με τους αγώνες των ποπολάρων εναντίον των ξένων κατακτητών. Οι ζακυνθινοί ποπολάροι συγκεντρώνονται στις εκκλησίες και κτίζουν ολοένα και περισσότερες που τις αφιερώνουν στην συντεχνία τους. Με το πέρασμα του χρόνου οι λαϊκές θρησκευτικές γιορτές παίρνουν μεγάλες διαστάσεις, γίνονται αναπόσπαστες από την ζωή των ποπολάρων.
Η παράδοση των θρησκευτικών εκδηλώσεων υπάρχει και σήμερα. Ιδιαίτερη σημασία έχει για τους κατοίκους του νησιού οι γιορτές του Αγίου Διονυσίου, πολιούχου του νησιού που κορυφώνονται την Μεγάλη Εβδομάδα κάθε Πάσχα. Δύο φορές τον χρόνο οι Ζακυνθινοί τιμούν την μνήμη του (17 Δεκεμβρίου-24 Αυγούστου). Αναπόσπαστο κομμάτι στη ζωή των ζακυνθινών αποτελούν και τα πανηγύρια. Αυτά είναι κάτι το ξεχωριστό αφού δεν είναι μόνο θρησκεία αλλά περισσότερο ξεφάντωμα.
Διασκέδαση και φαγοπότι. Τοπικά προϊόντα, αρνιά στη σούβλα και άφθονο κρασί δίνουν έναν ξεχωριστό τόνο σε αυτά. Αργά το βράδυ ακολουθούν τα πυροτεχνήματα. Πολιούχος του νησιού, όπως αναφέραμε είναι ο Άγιος Διονύσιος, παλαιότερα Δραγανίγος Σιγούρος. Είναι γνωστός ως ο «Άγιος της Συγνώμης» επειδή συγχώρησε το φονιά του αγαπημένου του αδελφού.
Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο το 1547 ,δεύτερος γιος του άρχοντα Νούκιου Σιγούρου και της αρχοντοπούλας Παυλίνας Βάλβη. Από μικρός φανέρωσε την κλίση του για τα θεία και δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για τα προνόμια και τις ανέσεις που θα του εξασφάλιζε η αρχοντική του καταγωγή.
Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στη Ζάκυνθο και τα πρώτα του γράμματα τα έμαθε από έναν φωτισμένο ορθόδοξο ιερωμένο, τον Νικόλαο Καιροφύλα. Διδάχθηκε ελληνικά, ιταλικά και λατινικά και μελέτησε την Αγία Γραφή. Το 1568 φοράει το ράσο και χειροτονείται μοναχός. Αποσύρεται στη Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στα Στροφάδια. Το 1577 χειροτονείται Αρχιεπίσκοπος Αιγίνης και Πόρου από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Νικάνορα και παίρνει το όνομα Διονύσιος. Εκεί ζει για περίπου δύο χρόνια και γίνεται ιδιαίτερα αγαπητός. Το 1578 επιστρέφει στην Ζάκυνθο όπου ο λαός τον υποδέχεται με χαρά και συγκίνηση. Την πρώτη χρονιά της επιστροφής του, δολοφονείται ο αδερφός του Κωνσταντίνος.
Ο φονιάς περιπλανήθηκε από τις αρχές του νησιού ώσπου έφτασε στο μοναστήρι της Αναφωνήτριας που βρισκόταν ο Άγιος Διονύσιος. Του εξομολογήθηκε το φρικτό του έγκλημα, εκείνος όμως τον συγχώρησε και τον βοήθησε να δραπετεύσει μέσα στην νύχτα με μια βάρκα και να πάει στην Κεφαλονιά. Ο Άγιος Διονύσιος σε όλη την διάρκεια της ζωής του ευεργετούσε κρυφά τους απόρους, φρόντιζε για την μόρφωση των μικρών παιδιών και αποτελούσε υπόδειγμα ποιμενάρχη. Θαυματουργούσε, δεν ήθελε όμως να γίνει γνωστή η δράση του. Πέθανε στις 17 Δεκεμβρίου του 1622 μετά από μακρά περίοδο ασθενείας. Ζήτησε να ταφεί στα Στροφάδια, στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.
Στην ανακομιδή διαπιστώθηκε ότι το λείψανο του ήταν άθικτο και θείες ευωδιές αναδύονταν από τον τάφο. Το 1703 ανακηρύσσεται Άγιος από τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Γαβριήλ. Το ιερό λείψανο μεταφέρεται στην Ζάκυνθο μετά από επίθεση των Τούρκων στα Στροφάδια. Ο Άγιος Διονύσιος ανακηρύσσεται επίσημα Πολιούχος του νησιού τον 18ο αιώνα και κρατά σημαντική θέση στην καρδιά των Ζακυνθινών