Μετά την ελληνική επανάσταση και την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Τούρκους άρχισαν σταδιακά να εξεγείρονται οι Ζακυνθινοί εναντίον των Άγγλων και να επιζητούν την ένωσή τους με την υπόλοιπη Ελλάδα. Κάποιες συνταγματικές μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του 1840 επέτρεψαν πολιτικές και επαναστατικές ζυμώσεις με στόχο την ένωση με το ελληνικό κράτος.
Η αποικιακή πολιτική των Άγγλων διεύρυνε το χάσμα με το λαό, η δυσαρέσκεια του οποίου πήρε συγκεκριμένη μορφή με τους αγώνες των ριζοσπαστών βουλευτών ( Βερύκιος, Δομενεγίνης, Λισγαράς κ.α). Τα αντιπροστασιανά συναισθήματα του λαού υπό την επίδραση της επανάστασης του Σεπτεμβρίου 1843 και των επαναστατικών κινημάτων της Ευρώπης το 1848, κορυφώθηκαν με το αίτημα της ένωσης, που εν τέλει ικανοποιήθηκε στις 21η του Μάη το 1864.
Η Ζάκυνθος μαζί με τα υπόλοιπα νησιά απελευθερώθηκαν και υψώθηκε οριστικά η ελληνική σημαία στο νησί.